Çamlıhemşin ilçesine 12 kilometre uzaklıkta bulanan Şimşir Gen Koruma Ormanı Fırtına Vadisinde yer almaktadır. Genellikle çalı formunda kendini gösteren şimşir burada anıt ağaç niteliğinde karşımıza çıkmaktadır. Dünyada başka bir örneği olmayan bu alan büyüleyici atmosferi ile insanları etkilemektedir. Yol kenarında vadi boyunca uzanan şimşir ağaçları muazzam görüntüsüyle insanları kendine çekmektedir. Ancak insanların bu alanların kıyısında piknik yaparak çöplerini ormana attıkları gözlemlenmiştir. Bu eşsiz şimşir ormanının doğal yapısına zarar vererek görsel olarak alanı olumsuz etkilemektedir. Buraya insanları ikaz etmek amacıyla tabelalar

• Türü: Gen Koruma Ormanı
• Adı: Şimşir Gen Koruma Ormanı
• İli: Rize
• İlçesi: Çamlıhemşin
• Mevkii: Çat Köyü mevki
• İl ve İlçe Merkezine Uzaklığı (km): Çamlıhemşin ilçesine 12 km uzaklıktadır
• Yasal Durumu: Tescilli
• Orman İşletme Müdürlüğü ve Şefliği: Pazar Orman İşletme Müdürlüğü – Çamlıhemşin Orman İşletme Şefliği
• Pafta No: G45b2
• Koordinatları: 40.907 , 40.949
• Vitalite Durumu:İyi
• Yükselti (m): 992
• Bakı:
• Eğim (%): 0
• Rölyef: Orta Yamaç

Garmik Gölü: Garmik gölü krater bir göldür ve yüksekliği 2870 m dir.Çamlıhemşin’e uzaklığı 43 km dir.Garmik yaylasından 45 dakikalık bir yürüyüşten sonra bu göle ulaşabilirsiniz.Garmik yaylasına da;Trevit yaylasından sonra dere boyu yürüyerek ulaşabilirsiniz.

Garmik Gölü;Garmik yaylası ve Trevit yaylasından geçen derenin kaynağıdır.Bu dere; Nafkar’dan geçen Horçon’un suyuyla birleşip Elevit’e ve buradan Haçivanak deresiyle birleşip Çat’a akar.

Garmik Gölü’ne Cofkun Gölü de denilmektedir.

Koordinatlar: 40° 49′ 49.34″ N  41° 3′ 39.81″ E

Tatos Gölleri

Tatos Gölleri, Tatos Dağları’nın batı ucunda ve Verçenik Yaylası’nı Kale Yaylası’na bağlayan aşıtın (Kale Aşıtı 3084 metre) hemen doğusunda ve altında (2970 metre) yer alır. Çamlıhemşin’e Verçenik Yaylası üzerinden 61 kilometre, Kale Yaylası üzerinden 60 kilometre uzaklıktadır. Ancak Verçenik Yaylası denizden 2660 metre, Kale Yaylası 2200 metre yüksektedir ve verilen kilometrelerin  Kale Yaylası’ndan 6 kilometre, Verçenik Yaylası’ndan 4 kilometrelik son kısımları yürüme yolu olduğundan genellikle daha az eğim olan ve daha kısa olan Verçenik Yaylası yolu tercih edilir. Göller enfes güzellikte buzul gölleridir ve kıyılarında buzultaş (moren) yığınlarına rastlanılır. Doğu Karadeniz’deki pekçok gölde olduğu gibi Tatos Gölleri’nde de Ayılarla karşılaşmak olasıdır. Ayıların yavrularını aşağılara indirme süreçleri tamamlanmamışsa dikkatli olunması gerekebilir.

Konum:
Tatos Gölleri, Doğu Karadeniz Bölgesi, Rize İli, Çamlıhemşin İlçesi’ndedir.

Ambarlı Gölü (Balıklı Göl)

Ambarlı Yaylası’ndan yaklaşık 3,5 km’lik bir yürüyüşle Ambarlı Gölü’ne varılır. Fırtına Vadisi’nden Kito Yaylası’na kadar orman içinden, daha sonrada sırt hattını takip eden manzaralı toprak yol takip edilerek Ambarlı Yaylasına varılır. Ambarlı Yaylası araçla gidilebilecek son noktadır.

3354 metrelik Avgahan ile 3072 metrelik Sırpal tepelerinin sarmaladığı bir vadinin başında yer alan göl, 2995 metre yüksekliktedir.

Balıklı Göl’e, Çamlıhemşin ilçesine 61 kilometre mesafedeki Tahpur Yaylası’ndan yürünerek de ulaşılabilir.

Seyahat acentelerinin ve doğaseverlerin sıkça ziyaret ettiği bir göldür. Sıcak yaz günlerinde mutlaka burada yüzme keyfini yaşamalısınız. Çevresinde dört adet küçük göl daha yer almaktadır.

Ambarlı Yaylası Nerededir?

ÇAT KÖPRÜSÜ

Çamlıhemşin yerleşiminin Artvin ve Erzurum tarafındaki köylere ulaşımını sağlayan Çat Köprüsü eski ticaret yolu üzerinde bulunmaktadır.

Kaçkar ve Verçenik Dağları’nın sarp geçitlerini bağlayan bu yorgun köprü, bir zamanlar hayvan ve kuru meyve ticareti güzergâhının önemli mihenk taşlarından birini oluşturmaktaydı. Çat ve Elevit derelerinin birleştiği noktada yer alan yapı, Çamlıhemşin’e 28 kilometre mesafede yükseliyor. Yerel kaynaklardan edinilen bilgiye göre 1901 yılında yapılmıştır. 

Çat köyü sınırları içerisinde bulunan ve Çilanç adıyla da anılan köprü selden zarar gördüğü için birkaç kez onarım geçirmiştir. Girişinde basamaklar, ayaklarında ise nişler vardır. Yuvarlak kemeri düzenli kesme taşla zemini ise küçük boy dere taşıyla kaplıdır. Kenar kanatları düzensiz moloz taşıyla örgülüdür. Yaklaşık 57 metre uzunlukta, 15 metre yükseklikte ve 2,4 metre genişliktedir. Rize ilinin tescilli köprülerinden biridir.

• çat köprüsü çat köprüsü
• çat yaylası çat yaylası
• çat yaylası konaklama çat yaylası konaklama
• çat yaylası köprüsü çat yaylası köprüsü
• çat yaylası nerededir çat yaylası nerededir
• çat yaylasına nasıl gidilir çat yaylasına nasıl gidilir
• çata nasıl gidilir çata nasıl gidili

Adalı Göl Köçdüzü yaylasında yer almaktadır. Türkiye’nin keşfedilmeyi bekleyen doğal güzelliklerinden Adalı (Didizuğa) Göl’deki yüzen adaları da bünyesinde barındırıyor. Toprak parçalarının kopmasıyla oluşan üç yüzen adacığın kara ile ilişkisi bulunmuyor. Ortalama çapı 10 metrekare ile 40 metrekare arasında değişen adacıklar, kara ve göl tabanı ile bağlantıları olmadığı için rüzgarla birlikte yer değiştiriyor. Adacıkların üzerlerindeki bitkiler de yelken görevi görüyor.

Yaylada yaşayanlar adaların yer değiştirmesine göre hava tahminlerinde bulunuyor. Gölde üç yüzen adacığın yanı sıra irili ufaklı 20 sabit adacık da bulunuyor.

Köçdüzü yaylası sakinlerinden Mustafa Seçer (58), AA muhabirine yaptığı açıklamada, ömrünün büyük bölümünün yaylada geçtiğini belirterek, “Gölümüz önceden daha ufaktı. Son yıllarda göldeki su seviyesi yükseldi, adacık sayısı arttı. Yaylanın ve gölün yapısı çok güzel” dedi.

Yaşar Alyar ise Adalı Göl’ün Türkiye genelinde üzerinde yüzen adacık bulunduran en büyük doğal göl olduğunu öne sürerek, “Adalar rüzgarın yönüne göre hareket ediyor. Dedelerimiz adaların duruşuna göre hava tahmini yapardı. Yüzer vaziyette 3 adacığımız var. Hareket edenlerden biri 40 metrekare dolayında bir alana sahip. Hareket etmeyen adalar da var, onların da ileride hareket edeceğini düşünüyoruz. 30 senedir buradayım, buradaki güzelliği hiçbir yerde görmedim” diye konuştu. kuzeymavi.com

Şaban Ali Önçırak da Adalı Göl’ün yanı sıra Köçdüzü yaylasının arka tarafının uçurum olduğunu belirterek, şunları söyledi.

“Köçdüzü Yaylası’nın zirvesi yaklaşık 2600 metre yüksekliğe sahip. Tepeden bakıldığında bir tarafta dünyanın cenneti Adalı Göl, diğer tarafta ise cehennem diye adlandırabileceğimiz sarp uçurumlar. Manzara muhteşem, bir tarafta muhteşem göl manzarası, diğer tarafta Kaçkar Altı Parmak Dağları. Tek bir yerden bu kadar yeri görebilmek muhteşem bir duygu. Yöre halkı, bu çok yönlü manzaradan dolayı buraya cennet-cehennem tepesi adını veriyor.”

kaynak:internet
düzenleme:kuzeymavi.com

Likenler ya da Lichenes; başlı başına birer organizma değildirler. Mantarlar ve fotosentetik alglerden meydana gelen simbiyotik birlikteliklerdir. Şekil ve yaşayış bakımından kendilerini oluşturan alg ve mantarlardan tamamen ayrı bir yapı gösterirler. Renksiz bir mantar hifinden oluşan tallusun yapısına katılan fotosentetik canlı (fotobiyont), genellikle yeşil alg ya da bir cyanobakteridir; fakat bazı sarı-yeşil alglerden ve kahverengi alglerden de oluştukları bilinir.

[See image gallery at kuzeymavi.com]

Likenler hakkında bilgi

Likenler Tabiatta bazı kayaların, toprakların ağaç gövde ve dallarının üzerinde yaşayan yosunlara benzeyen, köksüz, gövdesiz ve yapraksız bitkiler, Likenler bir kısım mantarlarla bazı su yosunlarının beraberce bir bütün halinde ortak yaşadığı bitkilerdir. Bu iki ayrı çeşit bitki kendine benzemeyen tamamen farklı bir organizma meydana getirirler. Herhangi birisi olmasa liken meydana gelemez. Liken, su yosunları (alg) vasıtasiyle özümleme yapar. Mantarlar da iplikleri ile suyu temin eder ve likeni bulunduğu yere tesbit eder.

Likenler, zengin bir bitki grubudur. Dünyanın hemen her bölgesinde yayılmış olarak çeşitli yetişme yerlerinde yaşarlar. Kutuplardan Ekvatora, deniz kıyısından, ovalardan dağların en yüksek yerlerine kadar hemen hemen her yerde, diğer organizmaların yaşayamayacağı yetişme yerlerinde yetişebilirler. Kızgın güneş altında (70°C) sıcağa ve çok düşük dereceli soğuğa, haftalarca süren kuraklığa dayanabilirler, dünya üzerinde de 20.000 kadar türü bulunmaktadır.

Likenlerin besin maddelerine olan ihtiyaçları azdır. Yalnız havası temiz olan yerlerde yaşayabilirler. Kirli havaya karşı çok duyarlılık gösterirler. Bunun için likenler, bir bölgenin havasının temiz olup olmadığını belirten iyi bir göstericidir.

Likenlerin yapısının büyük kısmını mantar iplikleri meydana getirir. Çoğunlukla likenin üst ve alt kısmında mantar ipliklerinden meydana gelen sıkı bir kabuk tabakası, orta kısmında ise daha gevşek bir örgü dokusu bulunur. Üst kabuk tabakasının altında suyosunları yer alır.

Likenin eşeysiz üremesini suyosunları sağlar. Eşeyli üremeyi ise sadece mantar sağlar.

Likenler çok yavaş büyürler. El büyüklüğünde bir liken, ekseriya 50 yılda meydana gelir. Çalımsı likenlerin birkaç cm yükselebilmesi ise ancak 100-200 yılda olabilir.”

Likenler, şekillerine göre üç grupta toplanabilir.

1. Kabuksu likenler: Liken tamamen ağaç kabuğuna veya kayalara tutunmuş olup, kabuk şeklinde, yassı ve sıkı bir örtü meydana getirirler. Mesela; lecanora, lecidea, rhizocarpon (harita likeni) likenleri gibi.

2. Yapraksı likenler: Liken şerit veya levha şeklinde küçük veya büyük dilimli yaprak şeklindedir. Mesela, İslanda likeni (cetraria) gibi.

3. Çalımsı likenler: İnce şerit şeklinde ve iplik şeklinde dallanmış olup, bir çalıyı andırarak ya dik olarak veya ağaçlardan aşağı doğru sarkan likenlerdir. Mesela; sakal likeni (Usnea), kadeh likeni (Cladonia) gibi.

Memleketimizde yetişen önemli likenler şunlardır:

Harita likeni: (Rhizocarpon geographicum): Kayalar üzerinde yaşayan sarımsı-yeşil renkte kabuklu likenlerdir.

Parmelia furfuraceae: Ağaçlar üzerinde yaşayan grimsi-siyah likenlerdir.

Evernia prunastri: Çok yaygındır. Meşe, kayın, gürgen, kavak ve karaağaç üzerinde yaşayan sarımsı-yeşil renkli likenlerdir.

Sakal likeni (Usnea barbata): Çam, köknar, kayın ağacı dallarından sarkan çalımsı likenlerdir.

Ciğer likeni (lobaria pulmonaria): Yaprak şeklinde, derimsi, yeşilimsi gri likenlerdir.

Kadeh likeni (Cladonia pyxidata): Orman kenarlarındaki güneşli yerlerde ve kireçli topraklarda yaşayan grimsi-yeşil kadeh şeklindeki likenlerdir.

Likenlerin kullanılışı: Likenler çok eskiden beri tıpta kullanılmıştır. Ancak bu kullanma ilmi esaslara göre değil de o zamanki kurala göre, benzetildiği hasta organının tedavisinde kullanılırdı. Mesela sakal likeni saç çıkarmada, ciğer likeni akciğer hastalıklarında kullanılmıştır.

Likenler, antibiyotik etkileri incelenmekte olan bitkilerdir. Bugün likenlerden elde edilen 60 kadar antibiyotik vardır. Bu etkisinin de, taşıdıkları liken asitlerinden ileri geldiği düşünülmektedir.

Antibiyotik maddeler çoğunlukla, cladonia, evernia, cetaria, usnea romalina cinsi türlerinden elde edilen usnik asit, vulpinik asit, evernin asidi, önemli antibiyotik asitlerdir. Usnik asit, evernin asidi ve liken yağ asitlerinin karışımından Evosin elde edilir ki bunun kuvvetli bir antibiyotik etkisi vardır. Gram (+) kokuslara karşı etkilidir. Usnik asidin sodyum tuzunun da staphylococcus, streptococcus ve mycobacteriuma karşı kuvvetli bir antibiyotik etkisi vardır.

İki liken türü, lethraria vulpina ve cetraira pinastri zehirlidir. İskandinav ülkelerinde kurtları zehirlemek için kullanılır. Bu iki liken türünden başka hiçbir liken zehirli değildir. Yalnız çoğu, ihtiva ettikleri asitlerden dolayı barsak bozukluklarına sebep olur.

Tabiatta likenlerin büyük kısmı, hayvanların besinlerini sağlar. Kuzey ülkelerinde ren geyikleri, kar altında cladonia alpestris likenini tercih ederek ararlar. Ayrıca Arktik ve Subarktik kuzey bölgelerinde bulunan İslanda likeni (Cetraria islandica), yabani mandaların, domuzların önemli yem bitkisidir. Kuzey bölgelerinde yerli halk, evcil hayvanları için bol miktarda liken toplarlar. Liken, insanlar için de yiyecek maddesi olarak kullanılır. İki kg liken unu, 1 kg buğday ununa eşittir. Orta doğunun kurak bölgelerinde ve çöllerindeki Manna likeni(kudret helvası), besin olarak kullanılan likenlerdendir. Develerin besinini temin ettiği gibi, insanlar da bundan ekmek yaparlar. Orta Asyada bu liken türünden yapılan ekmeğe Kırgız ekmeği denir.

Likenlerde az miktarda da olsa vitaminler vardır. Ren geyiği likeninde (Cladonia rangiflerina), A,C ve D vitaminleri mevcuttur.

Likenlerden sanayide de faydalanılır. Roccella tinctoria ve R. fuciformis liken türlerinden, asit, baz endikatörü olarak kullanılan turnusol mahsulü ve kağıdı yapılır. Bundan başka Orsey adı verilen yün, ipek, hatta odunu boyamada kullanılan kırmızı bir boya elde edilir. Bazı liken türleri de ortaçağdan beri parfümeride kullanılmıştır. Fransa”da bir liken türünden orman çayı adı verilen aromatik bir içecek yapılır.

1871 tarihli Trabzon vilayeti salnamesinin 178. Sayfasında Atina kazasına tabi Hemşin nahiyesinde Kale-i Bala ve Zır namlarında iki harap kale bulunduğu belirtilmektedir.
Bölgenin en dikkate değer eserlerinden birisidir. İlçe merkezinin 15 km. güneyinde, Fırtına Deresi’nin batı yamaçları üzerinde kurulmuştur. Kalenin üzerinde inşa edildiği sarp kaya kütleis denizden 750 metre dere yatağından yaklaşık 100 metre yüksekliktedir.

Kale dış surlar, orta surlar ve iç kaleden meydana gelmektedir. Kale doğal bir kaya kütlesi üzerine kurulmuştur. Dış kalenin kapısına kuzeybatı yönündeki patika bir yolla ulaşılır. Kuzeydeki kapının söğe taşları sökülmüştür. Bir teras yardımıyla orta surlar seviyesine çıkılır. Buradan ikinci bir kapı yardımıyla kale içerisine girilir.

Kalenin kesin yapılış tarihini belirtecek veriler yoktur. Mimari unsurlarda buna imkan vermez. A.Bryer kalenin Trabzon Komnenosları zamanında mahalli derebeyleri tarafından yapılmış olabileceğini belirtir (14.15. yüzyıl) S. Eyice bu tarihlendirmeye katılırken ‘Kalenin ilk sahipleri hakkında bir şey söylenemez’ denmektedir.

Bölgenin ilk çağları olduğu gibi orta çağ tarihi de karanlıktır. Hemşin yörenin İlhanlı, Karakoyunlu, Akkoyunlu zamanlarında tam olarak mı kısmen mi fethedildiğini bilmiyoruz. Belki de Bayburt ve İspir’deki Türk Beyleri Varoş Kale, Zil Kale Cihar Kale ve Pazar Kızkulesi ile denize ulaşan önemli bir askeri bir kontrol kurmuşlardı ve bu yolla sahile ulaşmak istiyorlardı.

Osmanlıların bölgeyi fethinden sonra kale kullanılmaya devam etmiştir. 16.yy başlarında hazırlanan tarih defterlerin de kalenin adı Kale-i Zir (Aşağı Kale) olarak geçmektedir.
Kalede bulunan el topları:
Kalede bulunan 2 el topu 1979 yılında Trabzon Müzesi’ne getirilerek 440 (79-1-1) ve 441 (79-1-2) ile envantere kayıt edilmiştir.Pirinçten döküm olarak yapılmıştır. Uzunlukları 26 cm. dir. Namlı iç çapları 4-4,5 cm.dir. Gövde üzerinde arkada ateşleme deliği bulunmaktadır.441 nolu topun gövdesi ve namlusu üzerinde yedi süs halkası bulunmaktadır..

UYARI:  

Zil Kale’nin ingilizcesini yazmaya çalışırken değişik isimler oluşturulmakta  (Bell Castle,Zil Castle ) gibi. Türkçe de isimler başka bir dile tercüme edilemez ! Doğrusu “Zil Kale” dir ve ayrı yazılır!

Başköy -Verçenik arası

Başköy-Çimaniman arasındaki mevcut araba yolu takip edilir.Buradan Kapalı Göller’e ulaşılır.Verçenik Dağı’nın güneyinden dere boyu takip edilerek Verçenik yaylasınaulaşabilirsiniz.Verçenik Yaylası’ndan mevcut araba yolu kullanılarak Çamlıhemşin Ortaköy’e geçebilirsiniz.Yaklaşık 20 km dir.

Meydan Köyü – Zegistal Yaylası arası

Meydan köyünden Kito (gito) yaylasına kadar olan orman alanı araba yolu ile geçilir,yürümekte mümkündür.Kito Yaylası ormanla iç içe geçmiş mezra tipi çok özel bir yayladır.Bu yörede çok çeşitli güzel çiçekler görmek mümkündür.Bu tepeler alçak vadilere sıkışmış bulut denizlerini görebileceğiniz manzara da noktalanır.Yaklaşık 20 km dir.

Şenyuva Köyü – Hemşin İlçesi arası

Şenyuva Köyünden sonra kuzeye doğru yürüyerek Üsküt Dağı2na yönelirsiniz.3 saatlik bir çıkışla zengin orman dokusu ve çiçekli alanlar geçilir.Üsküt Dağı’ndan Kaçkar, Altıparmak Dağları ve Kemerli Kaçkar tepesi seyredilerek Hemşin’e yönelinir.Yaklaşık 5 saatlik bir yürüyüşle Hemşin’e varılırBu parkur güneydeki Zil Kale ve Kale-i Bala kaleleri ile yol emniyeti sağlanan ve denize inen tarihi ipek yolunun farklı bir rotasıdır.Yaklaşık 14 km dir.

Şenyuva köyü – Palovit Yaylası arası

Şenyuva köyün’nden araba yolu takip edilerek yaklaşık 6  saatlik bir tımanıştan sonra Sal Yaylası’na çıkılır.buradan Pokut yaylasına geçilir.Pokut’tan tarihi taş yolar kullanılarak Hazindak yaylasına varılır,oradan Amlakit yaylasına geçilir.Amlakit yaylası araba ile yolun son bulduğu bir yerdir.Amlakit yaylasından çıkılır.Güzergahın batısında yer alan Tatar Dağı’nın yükseklikleri çengel boynuzlu dağ keçilerinin yaşam alanlarıdır.Bu parkur yaklaşık 22 km dir.

Palovit – Yukarı Kavron Yaylası arası

Palovit Yaylası’ndan 3300 m. yüksekliğindeki Memişefendi Tepesi’ne çıkılrı. Memişefendi Tepesi’nden sonra kuzey yöne takip edilerek Yukarı Kavron Yaylası’na inilir.Memişefendi Tepesi’nin kuzeye bakan yüzünde Ağustos ayında bile kar görmek mümkündür.Bu parkur yaklaşık 5 km dir

Yukarı Kavron Yaylası – Soğanlı Dağı arası

Yukarı kavron Yaylası’ndan güneye doğru bir patika ile çıkılrı.Öküzyatağı ve Derebaşı Gölü geçilir.Kavron geçidi aşıldıktan sonra yaylaya inilir.Atsız Gölü geçildikten sonra Artvin ili topraklarında kalan Soğanlı Geçidi aşırıl ve Deniz Gölü’ne inilir.Sonrasında ana kamp yeri olan Dilberdüzü’ne inilir.Hastaf Yaylası’na ve Olgunlar Mezrası’na ulaşılır. Dube Yaylası yolu ile çıkılarak Çeymakçur Geçidi aşılır.Dube yaylası yolu ile çıkılarak Çeymakçur Geçidi aşılır.Kuzeydeki Karadeniz Gölü’ne ve sonrasında Yukarı Çeymakçur Yaylasına inilir.

Yukarı Kavron Yaylası – Aşağı Çeymakçur Yaylası arası

Yukarı kavron Yaylası’ndan güneye doğru bir patika ile çıkılrı.Öküzyatağı ve Derebaşı Gölü geçilir.Kavron geçidi aşıldıktan sonra yaylaya inilir.Atsız Gölü geçildikten sonra Artvin ili topraklarında kalan Soğanlı Geçidi aşırıl ve Deniz Gölü’ne inilir.Sonrasında ana kamp yeri olan Dilberdüzü’ne inilir.Hastaf Yaylası’na ve Olgunlar Mezrası’na ulaşılır. Dube Yaylası yolu ile çıkılarak Çeymakçur Geçidi aşılır.Dube yaylası yolu ile çıkılarak Çeymakçur Geçidi aşılır.Kuzeydeki Karadeniz Gölü’ne ve sonrasında Yukarı Çeymakçur Yaylasına inilir.

Yukarı Kavron Yaylası – Soğanlı Dağı arası

Yukarı Kavron’dan Büyük Deniz,Karadeniz Gölleri ayrıca Kaçkar Dağları’nın vahşi manzarası izlenerek Yukarı Çeymakçur yaylasına geçilir.Sonrasında Aşağı Çeymakcur yaylasına araba yoluna inilir.Bu parkur 12 km dir.

Aşağı Çeymakçur – Avuser Yaylası arası

Aşağı Çeymakçur Yaylası’ndan Palakçur Yaylası’na giden araba yolu takip edilir. Palakçur Yaylası’ndan itibaren Büyük Göle çıkılır ve inilir.Gölden sonra dere takip edilerek Avuser Yaylası’na inilir.Parkur yaklaşık 13 km dir.

Avuser – Golezena Yaylas arası

Avuser Yaylası’ndan yükselerek Altıparmak Dağları’nın kuzey yamaçlarından Yukarı Kaçkar yaylası vadisine inilir,buradan yaylaya geçilir.Yukarı Kavron Yaylası’ndan yüksek tepeler aşılarak Guant Yaylası’na inilir.Bu yayladan itibaren araba yolunun bitiminde ki Golezena Yaylası’na ulaşılır.Bu parkur yaklaşık 18 km dir.

Hisarcık Köyü – Haçıvaqnak Yaylası arası

Hisarcık Köyü’nden itibaren tırmanışa başlanır.Çiçekli ve Başyayla’ya kadar mevcut olan araba yolu takip edilebilir.Büyük Yayla’daki Paşakondu Düzü geçilir.Çubuk Boğazı’ndan sonra Haçıvanak Yaylası’na inilir.Paşakondu düzü’nün tarihi bir geçmişi vardır.Bu parkur yaklaşık 14 km dir

Haçıvanak – Trovit Yaylası  arası

Bu parkurda Haçıvanak Yaylası’ndan itibaren yaklaşık 3 km’lik bir çıkışla başlanır,2 km bir inişle Yıldızlı Gölü’ne geçilerek Trovit Yaylasına inilir.Bu parkur yaklaşık 15 km dir.

Haçivanak Yaylası – Hodeçur Yaylası  arası

Hacivanak Yaylası’ndan taş döşeli tarihi yol manzara eşliğinde Hodeçur geçidine ulaşılır.Buradan Erzurum sınırlarındaki Davalı Yaylası Hodeçur Vadisi’ne inilir.Bu parkur yaklaşık 5 km dir.

Hazindak – Ayder Yaylası arası

Hazindak Yaylası’nın kuzeyindeki patika yoldan dereye inilir.Güney yönündeki patika yol takip edilerek Ayder Yaylası’na varılır.Bu parkur yaklaşık 6 km dir.

Palakçur Yaylası – Yaylalar (Hevek) arası

Palakçur Yaylası’ndan güneye doğru çıkılarak,Körahmet Geçidi’nden Artvin ili hudutları içinde kalan Satalef Yaylası’na ardından da körahmet ve Hevek yaylasına ulaşılır.

Hemşin – Çamlıhemşin İlçesi arası

Hemşin İlçesi’nin Akyamaç Köyü’nden itibaren önce Hor Boğazı,sonra Küçük Dağındaki kanlı Boğaz geçitleri geçilerek Çamlıhemşin İlçesine inilir.Güzergah karışık orman dokusu ile örtülüdür.Hor Boğazı’nda kamp yeri vardır.Bu parkur yaklaşık 15 km dir.

Hazindak Yaylası – Palovit Yaylası arası

Hazindak Yaylası’ndan itibaren 2450 m. yüksekliğindeki Samistal Yaylası’na ulaşılır. Samistal’dan 2200 m. yüksekliğindeki Palovit Yaylası’na ulaşılır.Bu parkur yaklaşık 8 km dir.

Samistal Yaylası – Aşağı Kavron Yaylası arası

Samistal Yaylası’ndan 2950 m. yüksekliğindeki Aşağı Kavron Geçidi’ne tırmanılır.Dik bir inişle Aşağı Kavron Yaylasına ulaşılır.Bu parkur yaklaşık 4 km dir.

Ayder Yaylası – Avuser Yaylası arası

Ayder Yaylası’ndan Huser Yaylası’na ve devamında Avuser Yaylasına ulaşılır.

Tar Deresi Vadis – Kaçkar Yaylası arası

Çamlıhemşin Ayder karayolundan Tar Deresi vadisinde ayrılan yola araba ile girilir,Bulut Şelalesi’ne kadar araba ile gidilir.Buradan sonra Tar Deresi Vadisi geçilerek Kaçkar Yaylası’na ulaşılır.

Aşağı Amlakit Yaylası – Tatar Dağı-Palovit Yaylası arası

Aşağı Amlakit Yaylası’ndan 2350 m. yükseklikteki Kotençur Yaylasına gidilir.Tatar Dağı eteklerinden güneye doğru dönülerek Palovit Yaylası’na geçilir.Kotençur Yaylası ve Tatar Dağı’nın yüksekliğinde endemik bitki yapısı vardır.

Doğu Karadeniz, ılıman iklim kuşağında yer alır. Türkiye’de kaydedilen en yüksek yağış miktarı olan 4.045 mm ile Rize İli, Türkiye’nin yağmur ormanlarını barındırır.

Fırtına Havzası’nda ortalama yıllık yağış miktarı 2.000 mm’nin üzerindedir. Yılın her mevsimi yağış alan bölgede, yaz aylarında yoğun sise (duman), kışın iç kısımlara ve yukarı havzalara kara dönüşür, ortalama nem miktarları azalır.
Fırtına Havzası’nda, özellikle 1.500 m ve üzerindeki alanlar yılın her ayında yoğun sis altındadır. Ortalama yıllık sıcaklık 14°C iken, en yüksek sıcaklık 38,3 C°, en düşük sıcaklık -7° C’dir.